یاس کبود

بسم الله الرحمن الرحیم
الْخَبِيثَاتُ لِلْخَبِيثِينَ وَالْخَبِيثُونَ لِلْخَبِيثَاتِ ۖ وَالطَّيِّبَاتُ لِلطَّيِّبِينَ وَالطَّيِّبُونَ لِلطَّيِّبَاتِ ۚ…(نور 26)

ناریان مر ناریان را جاذبند، نوریان مر نوریان را طالبند!
عشق هایی کز پی رنگی بود،
عشق نبود، عاقبت ننگی بود!

جایی خوندم که: (عشق واقعی یعنی پیدا کردن کسی که به شما کمک میکند، “_بهترین نسخه ی خودتان_” باشید و این همان * کفویت تکاملی* است.
کفو واقعی شما، کسی نیست که با او فقط خوش بگذرد!… بلکه کسی است که باعث می شود در مسیر تعالی، سَرَند شوید و ناپاکی های وجودتان، مثل غرور، حسادت، خودخواهی و… در کنار او ذوب شود… این عشق به مثابه یک پناهگاه امن در اخر الزمان است…
وقتی آدم ها در حال سرند شدن و غربال هستن، داشتن چنین کسی، که همان زبانِ معنا و همان درک از حقیقت را دارد، باعث می شود در طوفان ها گم نشوید.)

میگن لیلی، زیبا نبوده؛ یعنی از اون خودِ جذابِ به آن معنا خبری نبوده، پس چرا مجنون، واله و عاشق لیلی بوده؟!
گر که از جانب معشوق، نباشد کشِشی… کوشش‌ عاشقِ بیچاره به جایی نرسد!
من معتقدم: ذات و ذهن زیبای معشوق، روی را هم در چشم عاشق زیبا می کنه…
که لیلی گرچه در چشم تو حوری است،
به هر جزوی ز حسن او قصوری است!
مجنون می گه: اگر در دیده ی مجنون نشینی… به غیر از خوبی لیلی نبینی!

پائیز 405- قم